არა, წამო! – გვეშველება რამე?

როგორც ამ ბლოგის ავტორი, თავს დამნაშავედ ჩავთვლი, რომ არ შევეხო, ამჟამად, ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენებს და არაფერი დავწერო ამ ყველაფრის შესახებ. ვეცდები ვიყო მაქსიმალურად კორექტული და ლაკონიური…

სასჯელაღსრულების სისტემაში ჩადენილ ფაქტებთან დაკავშირებით, პროტესტის გრძნობა დიდხანს ექნება ხალხს, ალბათ მანამ, სანამ არ დაისჯება ყველა ის ადამიანი, რომელსაც წვლილი მიუძღვის მაპტიმრების წამებაში, იქნება ეს: დამკვეთი, შემსრულებელი თუ ამ ქმედების ვერ/არ აღმომფხვრელი და შემჩერებელი. შესაბამისად აქციები უფრო და უფრო ხშირი და ხალხმრავალი იქნება, ამასთან დაკავშირებით იმის თქმა მინდა, რომ ეს პროტესტი მოდის ხალხისგან ამ კონკრეტულ ფაქტებთან დაკავშირებით, ეს არის საზოგადოებრივი აზრი და არა “პოლიტიკური დოღი”, ამიტომ ყველა პოლიტიკური პარტიის წარმომადგენელს მინდა ვთხოვო, რომ აქციებზე დასწრების დროს არ აპიარონ თავიანთი პარტიები და არ იარონ პარტიის მაისურებითა და რაც მთავარია დროშებით, ამ ყველაფრით მანიპულირება და რაღაც “ქულების ჩაწერა” ამაზრზენია… მათთვის ვინც ფიქრობს, რომ ეს ფაქტი მათ არ შეხებიათ და პროტესტის გამოხატვა საჭირო არ არის, მოვიყვან პატარა ციტატას, რომელიც არც კი ვიცი ვისია:

ისინი ჯერ კომუნისტებს მიადგნენ, მაგრამ არ ვიყავი კომუნისტი და არ ამოვიღე ხმა. შემდეგ პროფკავშირელებს მიადგნენ მაგრამ არ ვიყავი პროფკავშირელი და არ ამოვიღე ხმა. შემდეგ ებრაელებს მიადგნენ მაგრამ არ ვიყავი ებრაელი და არ ამოვიღე ხმა. შემდეგ მე მომადგნენ, მაგრამ უკვე აღარავინ იყო დარჩენილი რომ  ხმა ამოეღო.

Read more of this post

Advertisements