ფოტოკოლაჟი თბილისური ბრაზილიიდან

გადავწყვიტე, ფოტოკოლაჟი გავაკეთო და ნაკლები დავწერო… არა იმიტომ, რომ კონცერტი არ მომეწონა, არა – ნამდვილად კარგი იყო და დიდი სიამოვნებაც მივიღე, უბრალოდ არ იყო ის, რასაც ველოდი… ალბათ ყველაფერი მასაკელას ბრალია, იმიტომ რომ ჩემი ბოლო ,,ლაივ-ჯაზი”, სწორედ, მასაკელას  კონცერტი იყო ,,შავი ზღვის ჯაზ-ფესტივალზე”…

იყო კარგი მუსიკა და იყო მძაფრი შეგრძნებები, იყო განცდა იმისა, რომ თვალდახუჭულს, არაფხიზელმდგომარეობაში ყოფნა და ამ მელოდიებში სამუდამოდ დაკარგვა გინდოდა… უბრალოდ, კონცერტს აკლდა კონტაქტი მომღერალსა და მსმენელს შორის. თავიდან ტანია მარიას არ გამოუვლენია მსმენელის გააქტიურების სურვილი, ამასობაში ხალხი მოდუნდა და სმენად იქცა, ხოლო როცა გადაწყვიტა ხალხის აყოლიება უკვე გვიან იყო…

ასევე, აღვნიშნავ კონცერტის გამორჩეულ შემთხვევას: ტანია მარიამ ერთი სიმღერა ქართველ გიტარისტთან – გია ფეიქრიშვილთან ერთად შეასრულა.

უხდება ამ ქალს სიცილი

პირველი შეხვედრა ტანია მარიასთან და პირველი საჩუქარი

მიყვარს ,,შერატონ მეტეხი პალასში” ივენთებზე სიარული, მაგრამ იქ მისვლის სიამოვნება ათმაგდება, როცა განსაკუთრებული და სასიამოვნო სტუმრის შესახვედრად მიდიხარ. მაგალითად, როგორიცაა ჯაზის იურისტი დედოფალი – ტანია მარია!

ჩამოფრინდა თბილისში, შეხვდა კარგ მეგობარს (ზაზა შენგელია – ,,ბრავო რეკორდსის” დამფუძნებელი), გაისერინა ძველი თბილისის ქუჩებში, იპოზიორა და გადაიღო ღიმილიანი სურათები, დაესწრო ,,ბრავო რეკორდსის” გახსნას და ორგანიზატორებთან ერთად გამოემართა სასტუმროსკენ, საკონფერენციო დარბაზში კი ისეთი სახით შემოვიდა, რომ დაღლილობის არანაირი ნიშანი არ ეტყობოდა, ალბათ ,,იმპორტული” ,,რედ ბული” ან ,,ლაღიძის წყლები” დაალევინეს ბევრი, რომ ენერგია შემატებოდა…

წინასაკონცერტო პრესკონფერენციაზე სტანდარტული კითხვა-პასუხი გაიმართა ჟურნალისტებსა და მომღერალს შორის. აღნიშნა რომ:

• უყვარს საქართველო
• ქართველი მსმენელი განსაკუთრებული და გამორჩეულია
• ხვალ საინტერესო სიურპრიზს უნდა ველოდოთ კონცერტზე
• თუ ზაზა შენგელია თხოვს, კიდევ ერთხელ, სიამოვნებით ჩამოვა საქართველოში
• ,,ბრავო რეკორდსის” გახსნა სერიოზული წინგადადგმული ნაბიჯია ქართული მუსიკალური სფეროს განვითარებისთვის.

მე, ტანია მარია და ჩემი მოლოდინი

ის სან ლუისში დაიბადა, მე – თბილისში.

ორივემ 7 წლის ასაკში დავიწყეთ პიანინოზე დაკვრა… ის ბრაზილიურ, კლასიკურ მელოდიებს უკრავდა, მე მხოლოდ ,,დავლევ, დავლევ აბა რას ვიზამ?“ ვიცოდი.

ის 13 წლის ასაკში იმ მუსიკალური ჯგუფის ლიდერი იყო, რომელმაც ადგილობრივ კონკურსში გაიმარჯვა და მთავარი პრიზი აიღო. მე 13 წლის ვიყავი, როცა ,,კადეტთა კორპუსში“ ჩავირიცხე (,,დავლევ“-ით ვერ გავყევი მუსიკას, თურმე სმენაც საჭირო ყოფილა)…

,,მე ბრაზილიელი ვარ და სიმღერა არის დიდებული ტრადიცია რაც გაგვაჩნია“ – ამბობს ის; ,,მე ქართველი ვარ და ღრეობა არის უძველესი ტრადიცია რაც გაგვაჩნია“ – ვამბობ მე…

მას ტანია მარია ჰქვია და მთელი მსოფილიო იცნობს, როგორც: პიანისტს, მომღერალს, კომოზიტორს, ხმის რეჟისორს, მუსიკალური ჯგუფის ხელმძღვანელს და ხანდახან ჯაზის დედოფლადაც მოიხსენიებენ ; ჩემი სახელი არავინ იცის და მიცნობენ, როგორც: ბლოგერს, სტუდენტს, ბლოგერს, სტუდენტს და ხანდახან ბლოგერ სტუდენტადაც მომიხსეინებენ…

არ ვიცი რატომ შევადარე თავი ტანია მარიას? ნუთუ იმიტომ, რომ დამენახა, რა მაქვს გაკეთებული წარმატების მისაღწევად? ალბათ… ამის დასანახად აუცილებელია წარმატებულ ადამიანს შეადარო თავი და რადგან, ბოლო დროს, ხშირად მესმის მისი სახელი, სწორედ ტანია მარია გამახსენდა…